uitdagingen voor onze generatie!

Het is al enige tijd geleden dat ik aan het bloggen ben geslagen.

Neen, de politieke vlam is nog niet gedoofd, verre van.

Ontgoocheling in 'de politiek?' ja voor een stuk wel.

Ik ben er rotsvast van overtuigd dat het 'politiek personeel' van vandaag over alle partijgrenzen heen qua kwaliteit schromelijk tekort schiet.

Het Vlaams Belang dat er prat op gaat nog niet 'besmet te zijn' door participatie aan het beleid loopt reeds maanden vechtend over straat omwille van interne machtsposities. De sossen zijn sinds mensenheugenis meer met zichzelf en postjes bezig dan met 'de mensen' zoals Stevaert het graag verwoordt. De liberalen zijn nog maar eens naar hun 'project' en zichzelf op zoek. De CD&V heeft een historische kans op herbronning gemist na de jarenlange oppositiekuur. De zelfverklaarde partij van respect, verantwoordelijkheid en rentmeesterschap heeft sinds haar eerste verkiezingsoverwinning in 2003 niet veel meer aan de dag gelegd dan mislukte pogingen op staatshervorming, een heel dubieuze rol in de zaak fortis, en last but not least een draak van een begroting. Van de nieuwe politieke cultuur waar Leterme voor stond is tot op heden nog niets in huis gekomen. Herinner u zijn woorden 'what you see is what you get' over de minsterposten en mandaten. Herinner u zijn grootse opkuis operatie in justitie en het doortastend antwoord op gebrek aan gevangenisplaatsen. herinner u de 5 minuten politieke moed, herinner u zijn stop aan de 'sale and lease back operaties'. Neen, zijn project was niet gestoeld op overtuiging. Het was niet meer dan een mooie retoriek om posten te pakken. Jean Marie Dedecker is met zijn zogenaamd vernieuwende partij teruggekeerd naar zijn vroegere activiteiten, nl een vechtsport.

Pronkstuk op de capaciteiten van het huidig politiek personeel: het oosterweel verhaal. Een voltallig gemeentebestuur slaagt er niet in om op een behoorlijke manier haar accute mobiliteitsinfarct op te lossen. Het verschuilt zich achter een referendum om elke vorm van politieke verantwoordelijkheid te ontlopen. Het durft geen keuzes te maken.

Conclusie: voor het tv scherm blijven sakkeren?

Absoluut niet. Deze vaststellingen moeten jonge mensen aanzetten om te ijveren voor hun toekomst. Is deze politieke generatie incompetent?

ik denk van niet , maar ik ben ervan overtuigd dat ze zichzelf heeft vastgereden in achterhaalde mechanismen en dat ze nood heeft aan een vonk die het politiek landschap ingrijpend zal wijzigen. Dat ze nood heeft aan nieuwe mechanismen om uit de impasse te raken.

Kortom : onze politiek heeft nood aan begeesterende mensen met een oprecht verhaal, gedreven door overtuiging . Mensen die buiten de contouren van ons huidig politiek denken durven kleuren. Mensen die moed aan de dag leggen en het onverhoopte waarmaken. Mensen die durven. Ik denk dat we meer Bart Dewevers nodig hebben.